Mijn moeder heeft in 2012 minimaal 8 TIA's gehad. Voor 4 van dezen is ze met spoed opgenomen in het Atrium te Heerlen.
Zoals ik al eerder meldde, heb ik heel veel respect en bewondering voor de mensen die bij de acute opname / Braincare unit werken. Het zijn mensen met hart voor de zaak en de mensen die ze verplegen.
In de afgelopen jaren heb ik mij negatief uitgelaten over het Atrium ziekenhuis Heerlen. Mijn laatste blog hierover is http://w5904.blogspot.nl/2012/02/ziekenhuis-heerlen-je-wilt-er-geen.html.
Er lijkt geen verbetering mogelijk. De mensen die er werken zullen er met de beste bedoelingen werken. Echter van buiten af gezien, is het systeem zelf dat niet deugt.
Hieronder enkele voorbeelden:
Mijn moeder heeft haar TIA midden in de nacht. Er wordt gebeld met de 121. Daar wordt aangegeven dat men 25 minuten nodig heeft. De betreffende ambulance is nog bezig in Hoensbroek. Er is geen wettelijke bepaling die de aanrijtijd regelt, maar de algemeen aanvaarde norm is 15 minuten.
Het Atrium ziekenhuis Heerlen heeft een nieuw ambulance administratie systeem in gebruik genomen. Het doel - zover ik dat kan achterhalen - is om zo vroeg mogelijk de patiënt intake te verrichten.
Tijdens de rit worden alle gegevens van de patiënt aan het ambulance personeel doorgegeven. Deze vult aan met de noodzakelijke gegevens ter plaatse en men rijdt de patiënt naar het Atrium. Eventueel kunnen onderweg nog gegevens worden toegevoegd. De single point of failure is de wijze waarop de patiëntengegevens worden gekoppeld tijdens de belactie. Men vraagt onvoldoende door. In het geval van mijn moeder wordt de achternaam gekoppeld aan het geboortejaar. BIG MISSTAKE.
Nadat men in de acute opname komt, blijken er geen gegevens m.b.t. de gebruikte en verstrekte medicijnen voor mijn moeder beschikbaar.
De behandelende assistent arts gaat op zijn vakkennis af en probeert het beste. "ik heb een halve dag nodig gehad om de betreffende gegevens boven water te krijgen". En van de patientenservice : "we hebben vaak klachten over het nieuwe systeem".
Na 3 dagen wordt mijn moeder overgebracht naar de afdeling neurologie. 4 Dagen na opname zijn nog niet alle diagnoses klaar. Ik probeer duidelijkheid te krijgen bij een andere behandelend assistent arts ; "ik heb het dossier van uw moeder nog niet gelezen". "Ik weet wel dat de longfoto (gemaakt tijdens opname) en de diagnose van de longarts nog niet binnen is; het kan nog bij de longafdeling liggen" (hoezo liggen, dit soort foto's zijn digitaal).
Ik dring aan op de informatie wel bekend is. Die krijg ik niet. De afdelingssecretaresse: "de dokter heeft het druk".
Ik laat daarop een een klacht registreren bij de patientenservice. Aan het eind van de dag wordt ik door de assistent arts teruggebeld en krijg de gegevens die wel bekend zijn.
In de week die volgt blijft mijn moeder klagen over pijn (normaal na het gebeurde). Deze pijn wordt heviger en gaat niet weg. Ik wijs het verplegend personeel 5 keer op deze klachten. Het wordt afgedaan met de mededeling : we geven het door aan de doktor. Na de 5e herhaling van deze frustrerende melding, geef ik aan dat wellicht een verder onderzoek nodig is. Geen reactie.
Uiteindelijk wordt een deel van die klachten duidelijk
Na meerdere keren vragen wordt er 12 dagen na opname een familie gesprek gehouden. Ook nu met een assistentarts die aantoonbaar het dossier van mijn moeder niet heeft gelezen. Er worden enkele algemeenheden aangegeven, er volgen lange zinnen met weinig inhoud, op persoonlijke frustraties wordt niet of nauwelijks gereageerd.
Voor mij is duidelijk dat deze assistentarts nog nodig moet werken aan empathie. We komen niet verder.
Uiteraard geldt ook hier: waar gewerkt wordt , worden fouten gemaakt. Maar in het geval van mijn moeder stapelen die fouten zich in de afgelopen jaren op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten