In den beginne van dit millennium werden door vele Bund, Land en Communen in Duitsland huurwoningen van de hand gedaan. Deze panden werden aan investeerders verkocht.
Deze laatsten verwachtten dat de ondergewaardeerde Duitse huizenmarkt sterk zou aantrekken en dat met de verkoop van de aangekochte panden een sensationeel rendement zou worden verkregen. De voormalige eigenaren/verhuurders konden met de opbrengsten de tekorten op de begrotingen aanvullen en mooi weer spelen.
Fast forward naar 2011.
De huizenmarkt is in Duitsland lang niet zo sterk aangetrokken als verwacht. De investeerders hebben geen onderhoud verricht ; immers kosten verlagen het rendement en waarom zouden we de rol van goed verhuurder spelen.
Het gevolg : de gekochte panden vervallen in een rap tempo. Vele huurders klagen over schimmel in de huurwoning, daken die lekken , hoge kosten voor de energierekening , verval enz. Zelfs door huurders gewonnen rechtszaken leiden er niet toe dat de investeerders/verhuurders misstanden corrigeren ( de term voor dergelijke investeerders is Heuschrecken)
Inmiddels zijn er bij de diverse publieke organen mensen wakker geworden en is het besef ontstaan dat het volgende sociale dilemma op de loer ligt.
Het verval van het voormalig eigendom zorgt voor een versterkte teloorgang van de wijken. Criminaliteit krijgt de kans en de mensen die het zich kunnen permitteren vertrekken. Een neerwaartse spiraal is ontstaan.
De kosten die met het herstel van dergelijke wijken gepaard gaat , kunnen wel eens dramatisch hoger zijn dan de oorspronkelijke opbrengsten.
Korte termijnvisie is vaak zeer duur.
14 februari 2012
12 februari 2012
Ziekenhuis Heerlen, je wilt er geen patiënt zijn.
Ik heb eerder al mijn frustratie geuit over het ziekenhuis te Heerlen (zie http://w5904.blogspot.com/2007/04/wat-kan-er-nog-meer-misgaan-in-atrium.html e.a.)
Op 4 febr 2012 wordt mijn moeder met beroerte verschijnselen via ambulance transport opgenomen in hetzelfde ziekenhuis. Na nog geen 24 uur kunnen we ma bij de accute hulp weer ophalen. "Nee alles is weer in orde", "nee er zijn geen naverschijnselen" en nog een paar van dit soort algemeenheden. Je bent een leek en je vertrouwt op wat er wordt gezegd.
Nog geen 2 uur later en mijn moeder moet weer worden opgenomen en weer met de ambulance. Een verpleger merkt enigzins geirriteerd op dat dit toch niet de bedoeling is; "sorry mijnheer we willen u niet lastig vallen, zullen we maar weer naar huis gaan".
Ma wordt een dag later naar de neurologie afdeling verplaatst. En daar lijkt het snel weer beter te gaan. Het verplegend personeel is 'in een fabriek' aan het werk. Alles gaat volgens protocol en procedure en het werkt lijkt zonder veel gevoel voor de patient te worden verricht.
Tijdens en buiten bezoekuren tref ik regelmatig meer dan 5 personen van het verplegend achter de balie , ginnegappend en koffiedrinkend. Het kan toeval zijn maar....
Als ik vragen heb wordt ik door een duidelijk geïrriteerde verpleger te woord gestaan. Als ik vraag om een gesprek met de neuroloog om meer informatie over gezondheidstoestand van mijn moeder te krijgen wordt meer dan eens een poging gedaan om mij af te wimpelen. Na veel aandringen volgt een afspraak om 3u.
Ik ga naar huis. Om 14:55u meld ik me weer aan de balie. 'Dokter komt zo!'. En inderdaad verschijnt er om 16:15u een dokter. Hij geeft uitleg en gebruikt de nodige medische terminologie waar zowel mijn moeder als de andere gespreksdeelnemers moeite mee hebben. Na enig aandringen wordt er uitleg gegeven die wel begrijpbaar is.
Ma mag een dag later worden 'opgehaald'.
Hier is een compliment op zijn plek voor het verplegend personeel bij de acute opname: wat een toewijding, compassie en gevoel voor de patient. Dit zou de norm moeten zijn en niet wat hierboven staat.
Op 4 febr 2012 wordt mijn moeder met beroerte verschijnselen via ambulance transport opgenomen in hetzelfde ziekenhuis. Na nog geen 24 uur kunnen we ma bij de accute hulp weer ophalen. "Nee alles is weer in orde", "nee er zijn geen naverschijnselen" en nog een paar van dit soort algemeenheden. Je bent een leek en je vertrouwt op wat er wordt gezegd.
Nog geen 2 uur later en mijn moeder moet weer worden opgenomen en weer met de ambulance. Een verpleger merkt enigzins geirriteerd op dat dit toch niet de bedoeling is; "sorry mijnheer we willen u niet lastig vallen, zullen we maar weer naar huis gaan".
Ma wordt een dag later naar de neurologie afdeling verplaatst. En daar lijkt het snel weer beter te gaan. Het verplegend personeel is 'in een fabriek' aan het werk. Alles gaat volgens protocol en procedure en het werkt lijkt zonder veel gevoel voor de patient te worden verricht.
Tijdens en buiten bezoekuren tref ik regelmatig meer dan 5 personen van het verplegend achter de balie , ginnegappend en koffiedrinkend. Het kan toeval zijn maar....
Als ik vragen heb wordt ik door een duidelijk geïrriteerde verpleger te woord gestaan. Als ik vraag om een gesprek met de neuroloog om meer informatie over gezondheidstoestand van mijn moeder te krijgen wordt meer dan eens een poging gedaan om mij af te wimpelen. Na veel aandringen volgt een afspraak om 3u.
Ik ga naar huis. Om 14:55u meld ik me weer aan de balie. 'Dokter komt zo!'. En inderdaad verschijnt er om 16:15u een dokter. Hij geeft uitleg en gebruikt de nodige medische terminologie waar zowel mijn moeder als de andere gespreksdeelnemers moeite mee hebben. Na enig aandringen wordt er uitleg gegeven die wel begrijpbaar is.
Ma mag een dag later worden 'opgehaald'.
Hier is een compliment op zijn plek voor het verplegend personeel bij de acute opname: wat een toewijding, compassie en gevoel voor de patient. Dit zou de norm moeten zijn en niet wat hierboven staat.
Abonneren op:
Posts (Atom)